یادتونه پارسال یه طرحی اجرا کردیم برای ایجاد خاموشی . همون طرح که سر ساعت مشخص اطو و همه لوازم برقی را باید میزدیم تو برق . با طراح این طرح تو بند 350 باهم بودیم . برای ایده ای که داده بود بهش سه سال زندان داده بودن . بهش میگفتیم " بابا برقی "
می گفت اگه فقط تهرانیها این طرحی که داده بود درست اجرا کنن پدر نیروگاههای برق در میاد
یکماهی می شد که در سلول 24 بند 240 بودم . در این یکماه که بهمن پارسال بود فقط یکبار آنهم دو دقیقه اجازه دادند با خانواده تماس بگیرم و دیگه نه تماسی و نه ملاقاتی . باید هرطوری بود تماسی با خانواده می گرفتم . نقشه های زیادی از سر گذراندم ، چند بار بخاطر بیماری قلبی ام به بهداری بند منتقل شده بودم . امکانات بهداری خیلی اولیه بود و اگر کسی با مشکلی جدی مواجه می شد چاره ای نداشتند جر انتقالش به بیمارستان .
باید کاری می کردم تا به بیمارستان منتقلم کنند ، آنجا شاید میتوانستم تماسی با خانواده بگیرم یا از پزشک و پرستاران بخواهم تماسی بگیرند . انتقال به بیمارستان حسن دیگری هم داشت ، حتی برای چند ساعت هم که شده میتوانستم از انفرادی خارج شوم ، آدمهایی جز بازجویان و زندانبان ببینم و مهمتر از همه شاید میتوانستم خبری از دنیای بیرون بگیرم . دوست داشتم بدانم روز 22 بهمن چه اتفاقی افتاده است .
در یکی از جلسات بازجویی سوزن ته گردی زیر صندلی افتاده بود ، سوزن را وقتی بازجو از اتاق خارج شده بود برداشتم . بازجویی تمام شد و به سلولم برگشتم . دو روز فکر کردم که با آن سوزن ته گرد چه کاری میتوانم بکنم . تصمیمم را گرفته بودم و باید هرطور که شده کاری میکردم با انتقال به بیمارستان هم راهی برای تماس با خانواده پیدا کنم و هم خبری از بیرون بگیرم .
دو روز فکر کردم و بالاخره نقشه ای کشیدم :)) باید کاری میکردم در ساعتی به بیمارستان منتقلم کنند که تقریبا زمان شلوغی باشد در بیمارستان، مثلا صبح یا ظهر .
ساعت 10 صبح بود کلید را زدم تا چراغ بیرون سلول روشن شود و زندانبان به سراغم بیاید . میگفتند حق ندارید در بزنید و اگر کاری داشتید باید چراغ بالای در را روشن کنید تا زندانبان شاید ببیند و به سراغتان بیاید .
چراغ را روشن کردم . ده دقیقه بعد دریچه در سلول باز شد : " چیه چیکار داری ؟ " گفتم : " سوزن ته گرد قورت دادم باید برویم بهداری "
زندانبان کمی هول کرد : " چی قورت دادی ؟ سوزن ته گرد ؟ سوزن از کجا آوردی ؟ "
گفتم : " در اتاق بازجویی روی زمین پیدا کردم " . گفت : " این چه کاریه کردی ؟ چیزیت بشه من چه جوابی بدم ؟ زودباش چشم بندتو بزن بریم بهداری "
نقشه ام گرفته بود . خوشحال بودم ، چشم بند را زدم ، دستم را گرفت و با عجله رفتیم بهداری که انتهای سالن بود . " آقای دکتر این احمق سوزن ته گرد قورت داده چیکار کنیم ؟ "
دکتر دستش را گذاشت روی شکمم پرسید : " کجاست سوزنی که قورت دادی ؟! " . گفتم : " فکر کنم سوزن فرو رفته تو رودم ، میسوزه "
دکتر رو کرد به زندانبان و گفت : " نوش جونش سوزنی که قورت داده ، اینا چیزیشون نمیشه برش گردون تو سلولش خودش دفع میشه بعد از چند روز ! "
زندانبان گفت : " آقای دکتر نمیخوای در بیاری سوزنو ؟ یه چیزیش میشه ها میمونه رو دستمون "
دکتر هم گفت که امکانات بهداری اونقدری نیست که بشه در آوردش . برای انتقال به بیمارستان هم باید کارشناسش (بازجو) نظر بده !
همه نقشه ای که کشیده بودم نقش بر آب شد ، گفتم تو چه دکتری هستی خجالت نمیکشی میگی باید بازجو نظر بده . چیزیم بشه مسئولیتش با توئه .
خیلی خونسرد گفت برش گردونید به سلولش .
تا یک هفته سوزش شدیدی در شکمم احساس میکردم اما دریغ از انتقال به بیمارستان . غذا که میخوردم وقتی پایین میرفت انگار نیزه در شکمم فرو میکردند .
یک هفته بعد آزاد شدم و مسقیم رفتم بیمارستان . چند روز بستری بودم . روده هایم عفونت کرده بود . سوزن فرو رفته بود تو رودم و گیر کرده بود . بالاخره در بیمارستان آنهم بعد از آزادی در آوردند :)
الان وقتی این خاطره را مرور میکنم خنده ام میگیرد از کار خودم . دوستانی که انفرادی بودند خوب میفهمند هزاران فکر و دغدغه ذهنی که به سراغ آدم می آید در انفرادی یعنی چی .
نظام حسن پور از زندانیان گمنام بند 350 است که از سوی بیدادگاه انقلاب به شش سال حبس تعزیری محکوم شده است . نظام 26 ساله است و اهل لرستان ، انسانی دوست داشتنی و شریف که از سوی ماموران وزارت اطلاعات در روستای محل زندگی اش بازداشت و از سوی شعبه 28 دادگاه انقلاب به شش سال حبس تعزیری محکوم شد که این حکم در دادگاه تجدید نظر نیز عینا تایید شد .
همان روزهای اول که به بند 350 منتقل شدم با نظام حسن پور ، محمد اولیایی فر و بهزاد هوشمند تیم فوتبالی درست کردیم برای مسابقات بند 350 . نظام دروازه بان تیم بود . والیبال هم خیلی خوب بازی می کند و صدای خوبی هم دارد . شعری ساخته بود درباره قاضی مقیسه و زندان اوین . شعرش را با همحوانی یکی دو نفر از دوستان وقتی در اتاق 4 دور هم جمع می شدیم برایمان میخواند با صدای خوبش .
هفته نامه امین عکسی از نظام حسن پور را با عنوان " اغتشاشگران را شناسایی کنید " منتشر کرده بود . اتهامش مقاومت و تمرد از دستور مامورین و شرکت در تجمعات عنوان شده بود . در یکی از همان دادگاههای نمایشی هم حضور داشت اما نظام هیچگاه شرفش را زیر پا نگذاشت .
با اینکه او تنها نان آور خانواده و تنها یاری دهنده مادر سالخورده اش است اما نظام هیچگاه برای رهایی از اسارت حاضر به نوشتن توبه نامه و درخواست عفو نشد .
روز آخر چند ساعت قبل از آزادی ام نظام روی نیمکت هواخوری نشسته بود ، می گفت سعید بعد از آزادی دوستانت را فراموش نکن و پیام ایستادگی و مقاومتشان را به گوش همه برسان . دفترم را دادم نظام برایم یادگاری بنویسد البته تاریخ را به جای آذر اشتباه آبان نوشت .
" سعید جان دوستت دارم
امیدوارم هرچه زودتر یعنی تا ساعاتی دیگر شاهد آزادیتان باشم و امیدوارم بیرون که رفتی همیشه یاد این بچه های 350 را در ذهن خود مرور کنی و پیام این زندانیان را به گوش عالم برسانید .
نیست همدردی که بردارد ز دل بار کسی در جهان یارب میفتد کار کس با ناکسی
در گذرگاه جهان جانا همه چیز بگذرد تلخ و شیرین زشت و زیبا هیش و محنت بگذرد
امضا-از طرف برادر حقیر نظام حسن پور
نهم آذر 89 - اوین - 350 - هواخوری
این را یکی از دوستان بی.بی.سی چند دقیقه پیش برایم تعریف کرد : "داستان امروز بی.بی.سی فارسی که در تماس با یک شاهد عینی از تظاهرات تهران شعار بی.بی.سی حیا کن .... شنیده شد از به اصطلاح شعارهای معترضان ظاهرا از این قراره که فردی تماس میگیره و اعلام آمادگی میکنه برای مصاحبه به عنوان شاهد عینی تظاهرات تهران . بعد قرار میشه که از بی.بی.سی باهاش تماس بگیرن ( بدلیل نداشتن خبرنگار در ایران ، بی.بی.سی معمولا در این مواقع از شاهدان عینی به عنوان یکی از منابع خبری استفاده میکنه ) موقعی که تماس میگیرن اون شاهد عینی صدایی که از قبل ضبط شده و برای همین کار آماده کرده بودند را پخش میکنه تا بقول معروف هم بی.بی.سی ضایع بشه و هم برای خودشون تا چند روز سوژه ای علیه این کانال درست کرده باشند"سرمقاله امروز حسین شریعتمداری در کیهان امروز به بهانه ماجرای اتفاق افتاده در بی.بی.سی می تواند تاییدی باشد بر همین مدعا که این اقدام برای سوژه سازی علیه بی.بی.سی فارسی بوده و صدای پخش شده با برنامه ریزی قبلی برای این تماس تلفنی و بازی کردن فردی از میان خودشان در نقش شاهد عینی آنهم در میان معترضان انجام گرفته .
در هیچ یک از ویدئوهای منتشر شده تا این لحظه از تظاهرات دیروز نیز دیده نشده است که معترضین شعاری علیه بی.بی.سی داده باشند و هیچ کسی هم جز این "شاهد عینی " تاکنون تایید نکرده که مثلا در فلان خیابان معترضان چنین شعاری می دادند .
احتمالا از فردا تا چند روز دیگر رسانه های وابسته به دولت کودتا و حتی رسانه " میلی " هم به این موضوع با آب و تاب فراوان بپردازند .
یادم است بازجوم در یکی از جلسات بازجویی از من می خواست تا در برنامه " روی خط " تلوزیون صدای آمریکا به عنوان روزنامه نگار حاضر شوم و از دقیقه پنجم به بعد هر آنچه بازجو برایم دیکته می کرد را بگویم تا شاید به قول خودشان با این کار بازجوییهام را زودتر تمام کنند
تو بند 350 که بودم دوستان تعریف می کردند پارسال روز عاشورا که تلفن های بند 350 وصل بود بچه ها تو بند هر لحظه از طریق دوستان و خانواده هاشون خبرهای امیدوار کننده می گرفتند . ساعت حدود یازده دوازده ظهر روز عاشورا رییس بند و افسر نگهبانها وقتی دیدند اوضاع خیابون ها خیلی خرابه از ترس از زندان خارج شده بودند . بچه ها تو بند به شوخی و گاهی هم جدی می گفتن آماده باشید تا شب بیشتر اینجا نیستیم . الان هم که قطعا دوستان تو زندان از تجمع 25 بهمن و خبرهای این روزها به نحوی مطلع شدن مطمئنم بحث داغ بند 350 همین موضوعه .
واقعا نمیدونم چرا تجمعات و راهپیماییهای سال گذشته با ساعت کار ادارات شروع و تموم می شد؟
بازجوم می گفت روز عاشورا اگه فقط دو سه ساعت دیگه ادامه داشت تو خیابون موندن مردم تقریبا کار تموم بود !! می گفت از فردای انتخابات تا روز عاشورا یه لنگمون رو هوا بود اما از 9 دی تقریبا کنترل اوضاع اومد دستمون .
اما این روزها بنظر می رسه باز هم یک پای نظام رو زمینه و یک پا در هوا . این دفعه به قول خودشون اگه اوضاع از دستشون خارج بشه دیگه سخته کنترل کردنش و احتمال جفت پا رو هوا رفتن هم زیاده !
25 بهمن وقتی اومدیم تو خیابون یه لحظه به اسرای جنبش فکر کنیم . اینکه اون روز دل تو دل اسرا نیست و چشم انتظار که درهای بند باز بشه و همه دسته جمعی بیان بیرون . پارسال عاشورا بچه ها از صبح که تلفنی خبرها رو می گرفتن خیلی امیدوار بودن و امسال که تلفن و همه راههای ارتباطی قطعه همه اسرا چشمشون به درهای بند 350 دوخته میشه . امید اسرایمان را نا امید نکنیم
